تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

تا دستها کمر نکنی بر میان دوستبوسی بکام دل ندهی بر دهان دوست

دانی حیات کشتهٔ شمشیر عشق چیستسیبی گزیدن از رخ چون بوستان دوست

بر ماجرای خسرو و شیرین قلم کشیدشوری که در میان منست و میان دوست

خصمی که تیر کافرش اندر غزا نکشتخونش بریخت ابروی همچون کمان دوست

دل رفت و دیده خون شد و جان ضعیف ماندوآنهم برای آنکه کنم جان فشان دوست

روزی بپای مرکب تازی در افتمشگر کبر و ناز بازنپیچد عنان دوست

هیهات کام من که برآید درین طلباین بس که نام من برود بر زبان دوست

چون جان سپرد نیست بهر صورتی که هستدر کوی عشق خوشتر و بر آستان دوست

با خویشتن همی برم این شوق تا بخاکوز خاک سر برآرم و پرسم نشان دوست

فریاد مردمان همه از دست دشمنستفریاد سعدی از دل نامهربان دوست