خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیی

خرم آنروز که چون گل بچمن بازآئییا ببستان بدر حجرهٔ من بازآئی

گلبن عیش من آنروز شکفتن گیردکه تو چون سرو خرامان بچمن بازآئی

شمع من، روز نیامد که شبم بفروزی؟جان من، وقت نیامد که بتن بازآئی؟

آب تلخست مدامم چو صراحی در حلقتا تو یکروز چو ساغر بدهن بازآئی

کی بدیدار من ای مهرگسل برخیزی؟کی بگفتار من ای عهدشکن بازآئی

مرغ سیر آمدهٔ از قفس صحبت و مندام زاری بنهم بو که بمن بازآئی

من خود آن بخت ندارم که بتو پیوندمنه تو آن لطف نداری که بمن بازآئی

سعدی آن دیو نباشد که بافسون برودهیچت افتد که چو مردم بسخن بازآئی؟