سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد

سرمست ز کاشانه بگلزار برآمدغلغل ز گل و لاله بیکبار برآمد

مرغان چمن نعره زنان دیدم و گویانزین غنچه که از طرف چمنزار برآمد

آب از گل رخسارهٔ او عکس پذیرفتو آتش بسر غنچهٔ گلنار برآمد

سجاده نشینی که مرید غم او شدآوازه‌اش از خانهٔ خمّار برآمد

زاهد چو کرامات بُت عارض او دیداز چله میان بسته بزنّار برآمد

بر خاک چو من بیدل و دیوانه نشاندشاندر نظر هر که پریوار برآمد

من مفلس از آنروز شدم کز حرم غیبدیبای جمال تو ببازار برآمد

کام دلم آن بود که جان بر تو فشانمآن کام میسر شد و این کار برآمد

سعدی چمن آنروز بتاراج خزان دادکز باغ دلش بوی گل یار برآمد