W twoje szare powrócić...

W twoje szare powrócić, samotności, wody.Długo patrzeć o zmierzchu: tam, gdzie listek młodyNa tle zieleni czarnej drga, czysty w rysunku,Jak przełamany w strudze profil wizerunku.Poczem storę rozchylić, przez szczelinę szybyWdychać powietrza wilgoć, pachnącą jak grzyby;Tak przed spoczynkiem zwlekać; niechaj w sen nieżywyWedrze się chłodna szorstkość zmoczonej pokrzywy.Berberys krwawo kwitnie, chwieją się derenie:Zanim powróci senne szczęśliwe ocknienie,A nad oko widzące dźwignie się powieka:Szary blask czoło martwe posągu obleka.