Über Vampyrismus

Wilhelm Mannhardt (1831–1880)

im sumpfe der Stevila liegt an einer quelle randein leichnam mächtig ausgestreckt, ein leichnam auf dem rücken.

der schlechte Venetianer ists, der einst Marien hat verführt,Marien in die schmach gebracht, die häuser uns verbrannt.die kugel schlug ihm in die brust, der dolch fuhr ihm durchs herz.

schon liegt er seit 3 tagen da, warm fließt sein blut und roth.wohl ist sein blaues auge starr, doch blickts zum himmel auf,und weh dem der vorübergeht, weh dem, trifft ihn der blick!seht ihr, wie ihm der bart noch wuchs, wie lang, wie lang die nägel sind?

die raben selbst sehen’s scheu und flattern schreckhaft auf.ihn rührt kein rabenschnabel an, doch alle leichen rings.seht an, wie ist sein mund so roth! er lächelt wie ein mann,der eingelullt in einen traum von schaudervoller liebe ist.komm her Marie, sieh an den mann, um den verrathen dudein hoch geschlecht, dein vaterland, das ist, das ist dein mann!

o küsse doch den blutgen mund, zu lügen wußt’ er gut,er macht der thränen fließen viel, so lang er lebend war,er macht der thränen fließen mehr, nun er nicht lebend mehr .

Quid stupetis, qui relictum me colore cernitis?obsolescit nempe vivus omnis inter mortuos.

mala soli gravis uni manet omnis domus orbis.miseri quos hominum subsidiis destituit fors.mihi specus et inera nox, tenebraeque et velus antrumoculis delicias eripuerunt, animoque,humus horrens, tumulus putris, et immunditiarumgravis aestus minuerunt juvenilis decus oris,habitumque et validi roboris usum vitiarunt.super haec omnia contra exanimen conserui vim;grave luctae subiens pondus et immane periclum.laceris unguibus in me redivivus ruit Asvit,stygia vi reparans post cineres horrida bella.quid stupetis, qui relictum me colore cernitis?obsolescit nempe vivus omnis inter mortuos.nescio quo stygii numinis ausumissus ab inferis spiritus Asvitsaevis alipedem dentibus editinfandoque canem praebuit ori;nec contentus equi vel canis esumox in me rapidos transtulit unguesdiscissaque gena sustulit aurem.hinc laceri vultus horret imagoemicat inque fero vulnere sanguis.haud impune tamen monstrifer egit,nam ferro secui mox caput ejus.perfodique nocens stipite corpusquid stupetis, qui relictum me colore cernitis?obsolescit nempe vivus omnis inter mortuos .