Sonety — CXL

Bądź tak roztropną, jak jesteś okrutną!I wzgardą nie draźń niemej cierpliwości.Ból da mnie słowa, może skargą rzutnąPowiem, jak żal mój łaknie choć litości.Chciałbym wlać w Ciebie rozsądku nauki!Choć mnie nie kochasz, mów, że kochasz, luba;Chory też żąda, gdy blizką jest zguba,Zdrowia, nie nowin, od lekarskiej sztuki.Szał mnie ogarnie, gdy będę w rozpaczy;A w szale mógłbym zmienić się w oszczercę,A świat się podły coraz gorzej paczy,Szaleńców plotek szału słucha serce.Bym szału nie znał, bym nie plwał potwarzą,Choć w sercu gardzisz, zwróć się ku mnie twarzą!