Sonety — CXXIV

Cna miłość moja nie jest dzieckiem losu,Przeto Fortuna strącić jej nie może;Uniknie Czasu łaski albo ciosu,Gdy on chwast z zielem, z zbożem zbiera zboże.Nie! zbudowana zdala od przypadku,Ani jej świetność radosna zaszkodzi,Lub bunt jarzmionych skłoni do upadku,K’ czemu nas zwyczaj czasów naszych wodzi.Przezorem gardzi, heretykiem zdrożnym,Który dni krótkich wczasy jedno roni;Kochanie samo politykiem możnym,Nie rośnie ciepłem, nie ginie w dżdżu toni.Dni mych szaleńcy przyświadczą mi zgodni:Bo mrą dla cnoty, choć żyli dla zbrodni.