Sonety — CXLII

Miłość ma grzechem, twym dobrym przymiotemNienawiść grzechu, co z miłości płynie;Zważ jedno z drugiem, a dowiesz się o tem,Że niema winy w miłosnym mym czynie.A jest, nie ty mnie łaj swojemi usty:Hańbą splamiłaś nieraz blask ich hoży,Pieczętowałaś niemi ślub rozpusty,Jak ja, i czynsz zbierałaś z innych łoży.Mam prawo kochać ciebie, jak ty ludzi,Ku którym zwracasz oczy, jak ja k’tobie.Niech ku mnie litość w twem sercu się zbudzi,Byś jej doznała i ty w swojej dobie.Odmówisz tego, czego chcesz dla siebie,Wnet ci to własny twój przykład pogrzebie.