Sonety — CXXIX

Duch się zużywa na wstydu ogromy,Spełniwszy chuć swą; chuć zaś, nim dokonaSwojego czynu, pełna jest oskomyKrwawej, morderczej; kłamliwa jest ona,Podstępna, podła. Wstręt wstrząsa twem ciałem,Ledwieś ją zażył; gonisz ją szalenie,A dogoniwszy, gardzisz z równym szałem —Jad, co w szaleństwo przemienia twe tchnienie,Dzika, gdy ściga, dzika, gdy posiędzie;Wciekła w pragnieniu i wściekła w nasycie,Rozkosz ci daje w oczekiwań pędzie,A gdy się spełni, obmierza ci życie,Wie o tem każdy, lecz nikt nie uciekaOd nieb, w graźń piekła strącających człeka.