Sonety — LXXVII

Lustro ci powie, jak gasną twe lice,Zegar ci wskaże, jak twój czas upływa,Duch twój te puste wypełnia stroniceI wnet ci spłynie z nich nauka żywa:Gdy zmarszczki ujrzysz w zwierciadlanej płycie,Mogił przed tobą zazieje gromada,I po zegarze poznasz, jak twe życiePod próg wieczności złodziejskiej się skrada.Czego twa pamięć zatrzymać nie zdoła,Powierz tym kartkom, a tak ci się stanie,Że dzieci, wyszłe z mózgu twego czoła,W świeżem znów drużstwie znajdą obcowanie.Czyń tak, a będziesz zadowolon wszytekI księga twoja odniesie pożytek.