Sonety — XIV

O, nie do gwiazd ja po nauki chodzę,A przecież jestem astronomem, zda się,Ale nie poto, aby wieścić srodzeO złem czy dobrem, tym czy owym czasie.Nie przepowiadam, co chwila przyniesie;Klęski, pioruny, deszcze, gołoledzie,Ani nie czytam na niebios bezkresie,Czy się też dobrze książętom powiedzie.Z twego li oka czerpię wiedzę moją,W niem, wierna gwiazdo, widzę, że się cnotaI piękność tylko naonczas ostojąGdy do odmłodzeń popchnie cię ochota.W przeciwnym razie z tobą zginą jeszczeCnota i piękność — to dzisiaj ci wieszczę.