Sonety — XXXI

W twem wnętrzu bije wszystkich serc gromada,Które, straciwszy, za martwe już miałem.Miłość tu z wszystką swą rozkoszą władaWraz z pogrzebanych druhów gronem całem.Ileż żałobnych łez ma miłość zbożnaWyrwała oczom moim dla tych w dani,W których już zmarłe było widzieć można,I co w twem łonie żyją pochowani!Niezgasła miłość leży tu, jak w grobie,Śród wieńców z ręki moich miłych, którzyPrawa swe do mnie odstąpili tobie,Że z praw tych każde tylko tobie służy.W tobie mych drogich oglądam, wzajemnieTy, dziś ich zespół, masz ich li odemnie.