Т’га за југ

Орелски крилја как да си метнехи в наши стâрни да си прелетнех!На наши места ја да си идам,да видам Стамбол, Кукуш да видам,

Да видам дали сâнце и тамомрачно угревјат, како и вамо.Ако как овде сâнцето ме стретит,ако пак мрачно сâнцето светит:

На пâт далечни ја ке се стегнам,и в други стâрни ке си побегнам,каде сâнцето светло угревјат,каде небото ѕвезди посевјат.

Овде је мрачно и мрак м' обвиваи темна мâгла земја покрива:мразој и снегој, и пепелници,силни ветришта и вијулици,

Околу мâгли и мразој земни,а в’гради студој, и мисли темни.Не, ја не можам овде да седам!Не, ја не можам мразој да гледам!

Дајте ми крилја ја да си метнами в наши стâрни да си прелетнам:на наши места ја да си идам,да видам Охрид, Струга да видам.

Тамо зората греит душатаи сâнце светло зајдвит в гората.Тамо дарбите природна силасо сâта раскош ги растурила:

Бистро езеро, гледаш, белеитили од ветар синотемнеит:поле погледниш, или планина-сегде Божева је хубавина.

Тамо по срце в кавал да свирам,сâнце да зајдвит, ја да умирам!