Mo issama on minno arm

Emajõe Ööbik, 1867

Mo issama on minno arm,Kel süddant annud ma,Sull' laulan ma, mo üllem õn,Mo õitsew Eestima!So wallo süddames mul keeb,So ön ja rõõm mind rõõmsaks teeb,Mo issama!

Mo issama on minno arm.Ei tedda jätta ma,Ja peaks sadda surma maSepärrast surrema!Kas laimab wõera kaddedus,Sa siiski ellad süddames,Mo issama!

Mo issama on minno arm,Ja tahhan puhkada,So rüppe heidan unnele,Mo pühha Eestima!So linnud und mull' laulawad,Mo põrmust lilled õitsetad,Mo issama!

De Emajõe Ööbik (1867), a partir de la transcripción de Wikisource en estonio. Conserva la ortografía de la primera edición; hoy se escribe «Mu isamaa on minu arm».

Dominio públicoEste poema está en el dominio público. Puedes leerlo, copiarlo, recitarlo y publicarlo sin pedir permiso a nadie.